Parafia Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie

Cudowny Obraz Matki Bożej Dębskiej

MODLIWY DO MATKI BOŻEJ DĘBSKIEJ

AKTY STRZELISTE

Maryjo Dębska, Niepokalana Matko Jezusa, weź mnie w opiekę i wyprowadź na drogę, która przeznaczył dla mnie Bóg. Matko litości, módl się za nami.

O Pani Moja! Matko Jezusa w wizerunku Dębskim, proszę Cię naucz mnie dziecięcej ufności w Bogu.

Matko Nasza Dębska, spiesząca z pomocą wzywającym Ciebie, broń mnie od nieprzyjaciela, wypraszaj mi siły, bym ze spokojem przyjmował(a) to, co przynosi dzień, a w godzinie śmierci prowadź mnie do Ojca Miłosiernego.

ZAWIERZENIE

Niepokalana Maryjo, błogosławionaś, któraś uwierzyła! Miłościwa Matko Dębska! Jesteś Matką Jezusa – Boga i Zbawiciela i moją Matką. Uznaję, że jestem Twoją całkowitą własnością i do Ciebie należeć pragnę. Matko Najświętsza! W Twym cudownym obrazie w świątyni dębskiej, zawierzam i oddaje się Tobie. Zawierzam Ci też wiarę i przyszłość wiary moich bliskich. Umocnij moją i ich wiarę w Boga Przedwiecznego, powiększ moją ufność ku Niemu i spraw, abym z całego serca miłował(a) Ojca Wszechmogącego i wszystkich ludzi, ze względu na Niego.

Pośredniczko wszystkich łask zbawienia! Dopomóż, aby moje życie codzienne oświetlone łaską Ducha Świętego, stawało się coraz trwalszym świadectwem Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelii.

Niepokalana Maryjo! Spraw, abym był(a) wierny(a) Łasce i niestrudzenie przyczyniał(a) się do budowania Kościoła Świętego. Pani Dębska! Proszę, broń mnie przed grzechem i uczyń mnie Swoim dzieckiem. Matko moja! Bądź zawsze ze mną. Amen.

OBRAZ „MADONNA ZE SZCZYGŁEM”

Obraz znajduje się w ołtarzu głównym. Namalowany został około 1450 r. temperą na drewnianej, lipowej desce, o wymiarach 67,0 x 52,5 cm, i do chwili obecnej oprawiony jest w szeroką, złoconą, gotycką ramę o wymiarach: 90,5 x 75,5 centymetrów. Należy do grona najcenniejszych zabytków sztuki sakralnej na ziemi kaliskiej.

Przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem na prawym ramieniu, stojącą przy ceglanym parapecie, na złocistym tle, częściowo przysłoniętym czerwono-złotą, wzorzystą kotarą, pokrytą ornamentem akantowo-liściastym. Unoszą ją do góry dwa anioły z szeroko rozpostartymi skrzydłami. Jeden z nich – z prawej strony obrazu – ubrany jest w czerwoną szatę z zielonym kołnierzem i ma ciemnozielone skrzydła, zaś drugi – z lewej strony – ma zielony strój z czerwonym kołnierzem i złociste skrzydła wyodrębnione z tła czerwonym konturem.

Maryja, przedstawiona w półpostaci, ze spływającą na ramiona chustą na głowie, ubrana jest w ciemnozieloną suknię przepasaną wysoko w talii złotym paskiem i gruby niebieski płaszcz – podwinięty na prawym ramieniu – z widoczną miejscami czerwoną podszewką. Natomiast Dzieciątko, niemal całkowicie obnażone, ma zawieszone na szyi cztery czerwone paciorki nanizane na zieloną tasiemkę i przedzielone gałązką koralu. Palcami lewej ręki trzyma Ono białą chustkę, a w prawej rączce smoczek (tak zwaną sosulkę), w postaci białego, płóciennego woreczka, na którym siedzi niewielki ptaszek – szczygieł.

W 1601 r. prymas Stanisław Karnkowski, z uwagi na liczne łaski i cuda otrzymywane przez wiernych za przyczyną dębskiej Madonny, uznał ten obraz za cudowny (miraculosa), co potwierdził także arcybiskup gnieźnieński Gabriel Podoski w 1771 roku, a o rozwijającym się w Dębe kultem maryjnym świadczyły także przybywające tu pielgrzymki i liczne wota zawieszone wokół obrazu.

Obecnie postacie ukazane na obrazie – w królewskich koronach z kabłąkami spiętymi krzyżykami – w dużej części przykryte są srebrną, pozłacaną sukienką wykonaną współcześnie w miejsce poprzedniej, dziewiętnastowiecznej, skradzionej w 1996 roku.

W kręgu dzieł polskiego malarstwa gotyckiego obraz ten jest zjawiskiem odosobnionym, nie mającym analogii. Widoczne natomiast są w nim wpływy malarstwa czeskiego i włoskie źródła inspiracji. Jednak ze względu na cechy formalne, historycy sztuki powstanie tego dzieła przypisują nieznanej, średniowiecznej, prowincjonalnej pracowni malarskiej, działającej w połowie XV w. najprawdopodobniej w Kaliszu, a jeden z nich – Juliusz Antoni Chrościcki –wysunął przypuszczenie, że: „realnym faktem stojącym u genezy fundacji obrazu musiała być choroba dziecka i jego uzdrowienie oraz akt podzięki rodziców za łaskę jego powrotu do zdrowia”.

Natomiast na temat okoliczności pojawienia się tego obrazu w Dębem ks. Alojzy Fridrich, jezuita, w trzecim tomie książki „Historye cudownych obrazów Najświętszej Maryi Panny w Polsce” (Kraków 1908) napisał – na podstawie wcześniejszej pracy o obrazach maryjnych autorstwa kapucyna Wacława z Sulgostowa – że: „jak mówi podanie, obraz ten znaleziony został na błotach w tej okolicy, przez młynarza, który dlań małą kapliczkę w ogrodzie swoim wystawił i w niej go umieścił. Tu zbierały się tłumy pobożnych zwłaszcza w czasie wiosennym od Wielkiejnocy aż do Zielonych Świąt i licznych doznawały cudów”.

Jest to jednak tylko legenda nie poparta jakimikolwiek dowodami i bardziej prawdopodobnym wydaje się, że obraz ufundowali piętnastowieczni właściciele wsi Dębe – Dębscy, być może – przyjmując słuszność propozycji wysuniętej przez J. A. Chrościckiego – w podziękowaniu Matce Bożej za jej wstawiennictwo u Boga i otrzymanie łaski powrotu do zdrowia jednego z ich synów – Piotra lub Jana, znanych ze źródeł pisanych.